Macro Run (krok)

Opis

Wywołuje przepływ pracy makra jako podwywołanie izolowane na poziomie uruchomienia. W odróżnieniu od kroku Uruchom przepływ pracy każde wywołanie kroku Macro Run:

• Otrzymuje nowy, unikatowy run_id.
• Działa we własnym tymczasowym schemacie roboczym (macrorun_<run_id>) w katalogu projektu.
• Podczas kopiowania wejściowego wiąże tabele i zmienne po stronie wywołującego z zadeklarowanymi portami wejściowymi makra.
• Po powodzeniu kopiuje zadeklarowane tabele wyjściowe makra z powrotem do miejsc docelowych po stronie wywołującego.
• Zawsze usuwa schemat roboczy po zakończeniu wywołania (powodzenie, błąd lub zatrzymanie).

Ta izolacja sprawia, że to samo makro można bezpiecznie wywoływać współbieżnie — z pętli nadrzędnej, z niezależnych przepływów pracy działających w tym samym czasie lub rekurencyjnie z innego makra — bez kolizji nazw tabel pośrednich między uruchomieniami.

Docelowy przepływ pracy musi być oznaczony jako makro. Krok Macro Run, którego celem jest przepływ pracy niebędący makrem, kończy się niepowodzeniem z czytelnym komunikatem o błędzie; z kolei krok Uruchom przepływ pracy lub Workflow Loop (krok) nie może wskazywać makra (te kroki nie obsługują cyklu życia izolacji dla poszczególnych uruchomień).

Makro do uruchomienia

• Projekt — projekt zawierający makro. W wersji 1 musi to być ten sam projekt co projekt wywołującego.
• Makro — przepływ pracy makra do wywołania. Po wybraniu zadeklarowane porty wejściowe i wyjściowe makra wypełniają poniższe listy powiązań.

Powiązania portów wejściowych

Dla każdego portu wejściowego zadeklarowanego w makrze dodaj powiązanie. Powiązania są przetwarzane w dwóch przebiegach — najpierw wejścia skalarne i wymiarowe (zapisywane w nakładce zmiennych makra o zasięgu uruchomienia), potem wejścia tabelowe — dzięki czemu filtr wejścia tabelowego może odwoływać się do wejść skalarnych.

Porty wejściowe tabel:

• Źródło — tabela po stronie wywołującego (według nazwy lub identyfikatora), której zawartość jest kopiowana do schematu roboczego makra pod nazwą portu.
• Kolumny — opcjonalna projekcja kolumn. Wybierz podzbiór i w razie potrzeby zmień nazwy (source → target); kolumny są ujmowane w cudzysłowy i stosowane podczas kopiowania wejściowego, więc zmaterializowane są tylko kolumny objęte projekcją.
• Filtr — opcjonalna klauzula WHERE stosowana podczas kopiowania wejściowego. Może odwoływać się po nazwie do zmiennych wejściowych makra (rozwiązywanych na podstawie powyższych powiązań skalarnych). Na przykład month = {month} ogranicza kopiowanie wejściowe do wycinka jednego miesiąca z tabeli obejmującej wiele lat.

Porty wejściowe wartości skalarnych i wymiarów:

• Zmienna — nazwa zmiennej po stronie makra do ustawienia (odpowiada portowi zadeklarowanemu w makrze).
• Wartość — wartość do powiązania: literał albo odwołanie do zmiennej po stronie wywołującego (rozwiązywane względem zmiennych wywołującego, zanim zostanie zapisane w nakładce podwywołania).

Powiązania portów wyjściowych

Dla każdego portu wyjściowego zadeklarowanego w makrze dodaj powiązanie wskazujące tabelę docelową po stronie wywołującego. Tabela docelowa jest tworzona na bieżąco, jeśli jeszcze nie istnieje. Kopiowanie wyjściowe:

• Odbywa się po pomyślnym zakończeniu makra (stan done lub warn).
• Jest pomijane, jeśli makro zostanie zatrzymane ręcznie w trakcie działania (stan stop) — w przeciwnym razie częściowe wyniki trafiłyby po cichu do trwałego schematu wywołującego.
• Opcjonalna projekcja kolumn działa tak samo jak w powiązaniach wejściowych.

Zachowanie w razie niepowodzenia

Wynik makra	Skutek po stronie wywołującego
done / warn	Tabele wyjściowe skopiowane do miejsc docelowych wywołującego; schemat roboczy usunięty.
stop (zatrzymanie ręczne)	Kopiowanie wyjściowe pominięto; schemat roboczy usunięty; zapisano ostrzeżenie dla wywołującego.
Błąd w trakcie uruchomienia	Krok Macro Run kończy się błędem; schemat roboczy usunięty; wyniki nie zostały zapisane.

Gdy przepływ pracy makra zakończy się niepowodzeniem, dziennik kroku Macro Run pokazuje własny komunikat o błędzie makra („Child workflow run failed:”, a po nim komunikat), dzięki czemu widać, co naprawić, bez otwierania uruchomienia makra.

Schemat roboczy jest zawsze odzyskiwany w bloku finally, więc nieudane lub zatrzymane makro nigdy nie pozostawia tabel pośrednich w schemacie projektu.

Przykłady

Brak przykładów…

Powiązane

• Utwórz makro — zadeklaruj przepływ pracy jako makro i zdefiniuj jego kontrakt portów.
• Uruchom przepływ pracy — wywołujący podprzepływ pracy bez izolacji (nie może wskazywać makra).