Przejdź do głównej zawartości

Krok Żądanie REST

Krok Żądanie REST wywołuje API REST jako jeden krok przepływu pracy. To pojedynczy krok w stylu Postman obejmujący całą pętlę „zbuduj → wyślij → sprawdź”: wybierz punkt końcowy (wpisany ręcznie lub zaimportowany z kolekcji Postman, specyfikacji OpenAPI/Swagger albo zapisu HAR), ustaw nagłówki, parametry zapytania i treść żądania, wyślij żądanie testowe, aby zobaczyć odpowiedź na żywo, a następnie zapisz krok.

Sam wybierasz, dokąd trafia odpowiedź. Domyślnie jest analizowana do tabeli. Alternatywnie krok może zapisać odpowiedź w zmiennych przepływu pracy, aby późniejszy krok mógł rozgałęzić działanie na podstawie kodu statusu lub odczytać wartość z treści.

Jeśli zamkniesz lub przeładujesz przeglądarkę przed zapisaniem, edytor zachowuje lokalny szkic w tej przeglądarce. Otwórz ponownie ten sam krok i wybierz Przywróć po wyświetleniu monitu, aby odzyskać niezapisane ustawienia żądania.

Zwykle przyda się połączenie typu REST, które przechowuje bazowy adres URL i uwierzytelnianie usługi. Krok może też wywołać w pełni kwalifikowany adres URL bezpośrednio, bez połączenia. Zobacz Połączenia REST.

  1. Otwórz przepływ pracy i dodaj krok w wybranym miejscu.
  2. Wybierz Żądanie REST (unified) jako typ kroku (w grupie kroków REST). Edytor otwiera się z kartą Żądanie, kartą Odpowiedź i kartą Wybór danych tabeli.

Na karcie Żądanie:

Wybierz, w jaki sposób podasz punkt końcowy, a PlaidCloud wypełni za Ciebie żądanie:

  • Ręcznie — wpisz metodę i adres URL samodzielnie.
  • Z definicji API połączenia — użyj definicji OpenAPI/Swagger zapisanej w wybranym połączeniu, aby nie powtarzać jej w każdym kroku. Zobacz Ponowne użycie definicji API połączenia poniżej.
  • Kolekcja Postman (plik) / Kolekcja Postman (URL) — importuj z kolekcji Postman.
  • OpenAPI / Swagger (URL) / OpenAPI / Swagger (plik) — importuj ze specyfikacji API.
  • Archiwum HAR (plik) — importuj żądanie przechwycone z dziennika sieciowego przeglądarki.

W przypadku importowanego źródła wybierz Załaduj katalog, aby wyświetlić listę dostępnych punktów końcowych, a następnie wybierz jeden w polu Punkt końcowy. Krok wypełnia jego metodę, adres URL, nagłówki, parametry zapytania i treść żądania, używając przykładowej lub domyślnej wartości każdego parametru; parametr opcjonalny, który nie ma żadnej z nich, zaczyna jako wyłączony. Jeśli żądanie zawiera już coś, co wprowadzono, krok pyta przed zastąpieniem. Naciśnij Ctrl+Z (Cmd+Z na Macu), gdy nie piszesz w polu, lub wybierz Cofnij zamianę, aby przywrócić poprzednie żądanie.

Duży katalog łatwo zawęzić: wpisz w polu Filtruj według metody, ścieżki lub nazwy…, aby wyświetlić tylko pasujące punkty końcowe. Katalog pokazuje, ile punktów końcowych zawiera (12 z 340 po przefiltrowaniu) i kiedy został załadowany, a krok informuje, gdy bardzo duża definicja została obcięta na limicie podglądu.

Wklejanie kolekcji lub specyfikacji zamiast wybierania pliku

Dział zatytułowany „Wklejanie kolekcji lub specyfikacji zamiast wybierania pliku”

Trzy źródła oparte na plikach — kolekcja Postman, OpenAPI/Swagger i archiwum HAR — oferują przycisk Wklej… obok selektora plików. Użyj go, gdy masz zawartość pod ręką, ale nie zapisano jej na koncie dokumentów: wklej JSON i wybierz Użyj tego. Katalog ładuje się od razu, więc nie trzeba potem klikać Załaduj katalog.

Wklejona zawartość jest używana zamiast selektora plików i trwa, dopóki krok pozostaje otwarty — nie jest zapisywana razem z krokiem, więc wklej ją ponownie, jeśli otworzysz krok ponownie i chcesz z niej ponownie załadować katalog. Jeśli dla tego samego źródła wybierzesz plik, plik ma pierwszeństwo, a wklejona zawartość jest odrzucana — krok informuje, kiedy to nastąpi.

Możesz też upuścić plik .json na selektor źródła. Krok sprawdza zawartość względem wybranego źródła i informuje, co jest nie tak, na przykład że kolekcja Postman została wklejona tam, gdzie oczekiwana jest specyfikacja OpenAPI, albo że plik nie jest JSON-em, a każde źródło ma link How do I get a …?, który wyjaśnia, jak wyeksportować kolekcję Postman, specyfikację OpenAPI lub plik HAR.

Łączniki zbudowane dla konkretnej usługi już znają jej punkty końcowe. Ogólne połączenia REST i MuleSoft nie — mogą wskazywać dowolne API — więc pozwalają dołączyć definicję API do samego połączenia.

Ustaw ją raz w połączeniu (zobacz Ogólne połączenie REST), a następnie w każdym kroku, który używa tego połączenia:

  1. Wybierz połączenie w polu Połączenie.
  2. Ustaw Źródło punktów końcowych na Z definicji API połączenia.
  3. Wybierz Załaduj katalog i wybierz swój punkt końcowy.

Każdy krok współdzielący to połączenie oferuje tę samą listę punktów końcowych, a aktualizacja definicji w połączeniu aktualizuje je wszystkie.

Pod selektorem Połączenie wiersz podsumowania pokazuje, czego użyje krok: typ uwierzytelniania, host oraz liczbę domyślnych nagłówków, które połączenie wysyła z każdym żądaniem. Wybierz przycisk odświeżania obok selektora po zmianie połączenia, aby ponownie załadować jego uwierzytelnianie, host i domyślne nagłówki bez ponownego otwierania kroku. Gdy połączenie definiuje środowiska, selektor Środowisko wybiera to, względem którego działa krok.

  • Połączenie — połączenie REST używane do uwierzytelniania. Pozostaw je nieustawione, aby wywołać w pełni kwalifikowany adres URL bezpośrednio. Użyj skrótu edycji obok selektora, aby wyświetlić lub edytować wybrane połączenie bez opuszczania edytora żądania.
  • Metoda — GET, POST, PUT, PATCH, DELETE, HEAD lub OPTIONS.
  • Punkt końcowy — ścieżka (gdy ustawiono połączenie) lub pełny adres URL.
  • Nagłówki i Parametry zapytania to edytowalne tabele wierszy nazwa/wartość, każdy z przełącznikiem Włączone i opisem. Dodawaj wiersze przyciskiem Dodaj i usuwaj je przyciskiem Usuń.
  • Treść żądania zawiera ładunek żądania (JSON, formularz lub dane surowe) w edytorze kodu.

Formatuj JSON wcina treść żądania, a Waliduj JSON sprawdza ją i podaje wiersz oraz kolumnę każdego błędu. Oba traktują każdą zmienną {{…}} jako wartość, więc Twoje zmienne pozostają dokładnie takie, jak zapisano. Opis zmiennych… wymienia każdą zmienną, której możesz użyć w żądaniu, a Wstaw {{…}} umieszcza zmienną w miejscu kursora.

Podczas edycji krok sygnalizuje problemy pod żądaniem:

  • Nazwa nagłówka lub parametru zapytania występująca dwukrotnie, gdzie jedna wartość zostałaby utracona.
  • Nazwa nagłówka, która wygląda na błędnie wpisaną, z sugestią Did you mean…, na przykład Authorisation zamiast Authorization.
  • Sekret, taki jak wartość Authorization lub X-API-Key, wpisany jawnym tekstem. Przechowuj go w zmiennej projektu i zapisz {{project_var.NAME}}, aby sekret nie był przechowywany w kroku.
  • Treść żądania JSON bez nagłówka Content-Type: application/json, którą niektóre serwery odrzucają z kodem HTTP 415.
  • Adres URL z błędnie wpisanym schematem, podwójnym ukośnikiem w ścieżce, końcowym ukośnikiem lub zbędnymi spacjami.

W dowolnym miejscu punktu końcowego, nagłówków, wartości zapytania lub treści żądania możesz wstawić zmienną w czasie uruchomienia, otaczając jej nazwę podwójnymi nawiasami klamrowymi: {{name}}. Możesz też napisać {{var.name}} dla zmiennej uruchomienia przepływu pracy lub {{project_var.name}} dla zmiennej projektu — prefiks jest opcjonalny i oba rozwiązują tę samą nazwę.

Edytor podświetla wykryte tokeny {{...}} w punkcie końcowym, tabelach nagłówków i zapytania oraz w edytorze treści żądania, aby podstawienia były łatwe do zauważenia przed testem lub zapisem.

Podstawiane są tylko podwójne nawiasy klamrowe, więc pojedyncze { lub } w treści JSON pozostaje dokładnie takie, jak zapisano — możesz swobodnie mieszać zmienne z JSON-em, na przykład {"id": "{{var.order_id}}", "qty": 1}. Nieznana nazwa zmiennej powoduje niepowodzenie kroku, dzięki czemu literówka od razu wychodzi na jaw.

Gdy przepływ pracy jest uruchamiany przez czujnik lub webhook, dostępne są także cztery zmienne wyzwalacza: {{trigger_sensor_id}}, {{trigger_sensor_type}}, {{trigger_fired_at}} i {{trigger_payload_json}} (przychodzący ładunek jako ciąg JSON — przeanalizuj go w późniejszym kroku, aby dotrzeć do zagnieżdżonych pól). Przy uruchomieniu ręcznym lub zaplanowanym są one rozwiązywane do pustego ciągu.

  • Wyślij żądanie testowe wysyła żądanie z bieżącymi ustawieniami i pokazuje odpowiedź na żywo w tym samym miejscu, aby przed zapisem można było potwierdzić, że wywołanie działa. Naciśnij Ctrl+Enter (Cmd+Enter na Macu), aby wysłać z dowolnego miejsca formularza. Wiersz stanu pokazuje status HTTP i czas odpowiedzi, a licznik czasu rośnie, gdy żądanie jest w toku. (Wysyła to jedno żądanie; stronicowanie działa tylko podczas wykonywania kroku.)
  • Testuj stronicowanie podąża za skonfigurowanym stronicowaniem i podaje, ile rekordów wraca na kolejnych stronach (do limitu podglądu), aby przed pełnym uruchomieniem potwierdzić, że tryb stronicowania oraz jego parametry i ścieżki są poprawnie połączone. Wysyłanych jest tylko tyle stron, ile potrzeba do osiągnięcia limitu.
  • Kopiuj jako curl kopiuje równoważne polecenie curl do schowka w celu udostępnienia lub debugowania (z zamaskowanymi sekretami).
  • Importuj z curl robi odwrotnie: wklej polecenie curl — na przykład z przeglądarkowej opcji „Copy as cURL” — a jego metoda, adres URL, nagłówki i treść żądania zastąpią bieżące żądanie. Uwierzytelnianie podstawowe (-u) staje się nagłówkiem Authorization; nieobsługiwane opcje są zgłaszane, a nie po cichu pomijane. Użyj Cofnij zamianę, aby przywrócić poprzednie wartości.

Odpowiedź otwiera się w przeglądarce z widokami Sformatowany i Zwarty. Pięć ostatnich wyników testów jest zachowywanych, gdy krok jest otwarty, i możesz wybrać jeden, aby wyświetlić go ponownie lub uruchomić jeszcze raz. Gdy odpowiedź zawiera listę rekordów, Zasugeruj ustawia Ścieżkę elementów na pierwszą znalezioną listę.

Grupa Podgląd żądania pokazuje żądanie dokładnie w takiej postaci, w jakiej wysłałoby je uruchomienie, z rozwiązanymi zmiennymi i zamaskowanymi sekretami, bez wysyłania czegokolwiek. Wybierz Odśwież podgląd po edycji.

Jeśli zmienisz pola żądania wychodzącego i zapiszesz przed udanym Wyślij żądanie testowe, PlaidCloud zapyta Zapisać bez udanego testu?, a Ty wybierzesz Zapisz mimo to lub wrócisz. W trybie rozgałęzienia użyj Testuj wiersz 1, aby przetestować pierwszy wiersz tabeli sterującej przed zapisem.

Na karcie Odpowiedź ustaw Miejsce docelowe odpowiedzi:

Odpowiedź jest analizowana do Tabela docelowa, która jest w tym trybie wymagana. Wybierz istniejącą tabelę lub utwórz ją w selektorze; widoki nie są oferowane. Grupa Stronicowanie i analiza kontroluje, jak:

  • Format wiersza — Obiekt (domyślnie), gdy każdy rekord jest obiektem JSON, lub Tablica, gdy każdy rekord jest listą wartości. Tablica nie jest dostępna z opcją Jedno żądanie na wiersz tabeli. Ścieżka elementów określa, gdzie w odpowiedzi znajdują się rekordy.

  • Tryb stronicowania — Bez stronicowania (domyślnie), Stronicowanie z przesunięciem, Stronicowanie według numeru strony, Stronicowanie według adresu URL następnej strony, Stronicowanie kursorem lub Stronicowanie według nagłówka Link (RFC 5988). Parametry trybu i Ścieżki trybu określają, które parametry i pola odpowiedzi sterują stronicowaniem, i są dostępne tylko po wybraniu trybu stronicowania. Wybór trybu wypełnia oba wartościami domyślnymi, które możesz edytować.

    Tryb Domyślne parametry trybu Domyślne ścieżki trybu Jak stronicuje
    Przesunięcie {"offset": "offset", "limit": "limit"} {"has_more": ["has_more"]} Wysyła parametry zapytania przesunięcia i limitu oraz czyta dalej, dopóki has_more w odpowiedzi ma wartość true.
    Numer strony {"offset": "page"} {"has_more": ["has_more"]} Wysyła numer strony w parametrze page i nie wysyła limitu.
    URL następnej strony {} {"next": ["next"]} Żąda adresu URL znalezionego w ścieżce next każdej odpowiedzi. Względny adres URL jest odczytywany względem strony, z której pochodzi.
    Kursor {"cursor": "after"} {"has_more": ["has_more"], "cursor": ["next_cursor"]} Wysyła kursor z poprzedniej odpowiedzi w parametrze after. Dodaj "send_as": "header" lub "send_as": "body_field" do Parametry trybu, aby wysłać go zamiast tego jako nagłówek żądania lub pole treści. Aby odczytać kursor z nagłówka odpowiedzi, takiego jak nagłówek x-ms-continuation wysyłany przez Azure Cosmos DB, umieść "token_header": "x-ms-continuation" w Ścieżki trybu zamiast has_more i cursor; ostatnią stroną jest ta bez nagłówka.
    Nagłówek Link {"rel": "next"} {} Podąża za relacją nagłówka odpowiedzi Link o nazwie podanej w rel.

    Przesunięcie i Numer strony akceptują więcej kluczy w Parametry trybu: start to pierwsze przesunięcie lub numer strony (domyślnie 0), stop_on_empty zatrzymuje na pierwszej stronie bez rekordów w ścieżce elementów, więc odpowiedź nie potrzebuje pola has_more, a send_limit określa, czy parametr limit jest wysyłany (domyślnie true dla Przesunięcia, false dla Numeru strony).

  • Zrzuć surowy JSON zamiast analizować wiersze — zapisz surowy ładunek zamiast analizować go na kolumny.

  • Ponowienia (od 0 do 100) i Limit czasu (s) (od 1 do 600) — jak żądanie zachowuje się przy awarii i jak długo może działać. Uruchomienie czeka do ustawionego limitu czasu; Wyślij żądanie testowe, Testuj wiersz 1 i Testuj stronicowanie czekają najwyżej 300 s. Ponowienia obejmują błędy połączenia, błędy serwera (5xx) i ograniczanie szybkości (HTTP 429) dla metod idempotentnych (GET, HEAD, OPTIONS, DELETE). POST, PUT lub PATCH są ponawiane tylko po odpowiedzi z ograniczeniem szybkości (HTTP 429), która informuje, że serwer nic z nim nie zrobił, i nigdy po błędzie serwera, więc nieidempotentna treść żądania nigdy nie jest wysyłana dwukrotnie, gdy serwer mógł już na jej podstawie działać; gdy API zwraca nagłówek Retry-After, krok czeka żądany interwał (maksymalnie 2 minuty) przed ponowieniem.

Karta Wybór danych tabeli mapuje pola odpowiedzi na kolumny tabeli docelowej. Sprawdź źródło → Populate wypełnia mapowanie na podstawie odpowiedzi na żywo: wysyła żądanie kroku przez jego połączenie, tak jak zrobiłoby to uruchomienie. Wymaga połączenia i pyta najpierw, gdy metoda jest inna niż GET, HEAD lub OPTIONS. Podsumuj i Unikalne nie są tu oferowane, ponieważ krok zapisuje przeanalizowaną odpowiedź bezpośrednio w tabeli docelowej.

Ustaw Miejsce docelowe na Zmienne przepływu pracy i podaj Prefiks zmiennej (zwykła nazwa, taka jak my_call). Krok wysyła jedno żądanie i zapisuje cztery zmienne przepływu pracy:

Zmienna Zawartość
{prefix}_status Kod statusu HTTP (na przykład 200).
{prefix}_body Treść odpowiedzi jako ciąg (odpowiedzi JSON są przechowywane jako tekst JSON).
{prefix}_headers Nagłówki odpowiedzi jako tekst JSON.
{prefix}_elapsed_ms Czas trwania żądania w milisekundach.

Odwołuj się do nich w kolejnych krokach jak do każdej zmiennej przepływu pracy — na przykład {my_call_status}. To element składowy wzorców „wyślij jedno żądanie, a następnie rozgałęź na podstawie wyniku”.

Domyślnie krok wysyła jedno żądanie. Aby wywołać API raz dla każdego wiersza tabeli — na przykład sprawdzić każdy identyfikator klienta w tabeli lub wysłać POST z każdym wierszem jako rekordem — ustaw Wyślij (na karcie Żądanie) na Jedno żądanie na wiersz tabeli. Odsłania to pola tabeli sterującej:

  • Tabela sterująca — wybierz tabelę, której wiersze sterują żądaniami. Wybierz ją z tabel przepływu pracy za pomocą selektora lub wpisz nazwę tabeli. Kolumny każdego wiersza są dostępne jako tokeny {{row.column}}.
  • Filtr tabeli sterującej (opcjonalnie) — klauzula SQL WHERE, która ogranicza używane wiersze.
  • Kolumny kluczowe (opcjonalnie) — rozdzielone przecinkami kolumny tabeli sterującej do przeniesienia do każdego wiersza wyjściowego, aby wyniki można było złączyć z powrotem z tabelą sterującą.
  • Limit wierszy i Współbieżność — maksymalna liczba wierszy do przetworzenia i liczba jednocześnie działających żądań.
  • Maks. liczba żądań/s (opcjonalnie) — ogranicza, jak szybko startują żądania we wszystkich procesach roboczych, aby seria nie przekroczyła limitu szybkości API (0 = bez limitu). Wartość może być ułamkiem: 0.5 uruchamia jedno żądanie co dwie sekundy. Wartość powyżej 1000 jest uruchamiana jako 1000 z ostrzeżeniem. Jest to niezależne od Współbieżność: współbieżność ogranicza, ile działa naraz, a Maks. liczba żądań/s reguluje, jak często startuje nowe.
  • Add Idempotency-Key header (opcjonalnie) — dla pojedynczego (Bez stronicowania) żądania POST, PUT lub PATCH na wiersz wysyła stabilny nagłówek Idempotency-Key wyprowadzony z każdego wiersza, tak aby ponowne uruchomienie kroku nie powielało rekordów w API obsługującym idempotentność (ten sam wiersz zawsze wysyła ten sam klucz, więc API usuwa duplikat). Jest ignorowany, z ostrzeżeniem, dla GET/HEAD/DELETE lub gdy włączony jest tryb stronicowania. Żądanie, które samo ustawia Idempotency-Key, zachowuje go.
  • Odpowiedź — jak każda odpowiedź staje się wierszami. Przeanalizowane rekordy (domyślnie) zapisuje każdy rekord odpowiedzi jako wiersz. Tekst (jeden wiersz na żądanie) zapisuje jeden wiersz na żądanie z kolumnami DownloadData i DownloadHeaders; nieudane żądanie jest pomijane. Tekst surowy, błędy jako wiersze również zapisuje jeden wiersz na żądanie, ale zachowuje treść dokładnie tak, jak wysłał ją serwer, dodaje kolumnę DownloadStatus i zachowuje błąd HTTP lub transportu jako wiersz z jego treścią błędu i statusem. Poświadczenia są maskowane w treści, nagłówkach i tekście błędu każdego surowego wiersza, a przekierowanie do innego źródła nie jest wykonywane w żądaniu niosącym poświadczenia. Stronicowanie nie ma zastosowania do trybów tekstowych. W trybie Tekst (jeden wiersz na żądanie) opcja Keep error response (keep_error_response) zapisuje treść odpowiedzi HTTP 400 lub wyższej w wierszu tak samo jak przy sukcesie, zamiast kończyć wiersz niepowodzeniem, a Dodaj DownloadStatus, DownloadReason i DownloadUrl do wyniku (response_meta) dodaje kolumny DownloadStatus, DownloadReason i DownloadUrl zawierające status odpowiedzi, powód i końcowy adres URL. Obie są domyślnie wyłączone. Formularz kroku zawiera opcję Dodaj DownloadStatus, DownloadReason i DownloadUrl do wyniku; keep_error_response ustaw za pomocą asystenta AI lub API REST.
  • Continue on error — gdy włączone, wiersz, który kończy się niepowodzeniem, jest rejestrowany, a krok kończy się ostrzeżeniem zamiast przerywać przy pierwszym niepowodzeniu. Dziennik uruchomienia wymienia kilka pierwszych nieudanych wierszy (według ich kolumn kluczowych) i błąd, który wystąpił w każdym z nich, dzięki czemu wiadomo, które wiersze się nie powiodły i dlaczego.

Używaj tokenów {{row.column}} w dowolnym miejscu punktu końcowego, zapytania, nagłówków lub treści żądania, aby podstawić wartości danego wiersza — na przykład GET /customers/{{row.customer_id}}. Wartość w parametrze zapytania jest kodowana w adresie URL raz, więc serwer otrzymuje A 1 i a/b tak, jak wpisano. Wcześniejsze wersje kodowały ją dwukrotnie, a serwer otrzymywał A%201 i a%2Fb. Jeśli w kroku POST, PUT lub PATCH włączona jest opcja Add Idempotency-Key header i wartość wiersza wymaga kodowania w zapytaniu, jego klucz zmienia się raz po aktualizacji, ponieważ żądanie się zmieniło. Ponowne uruchomienie obejmujące aktualizację może wysłać jedno powtórzone żądanie dla każdego takiego wiersza. Wartości złożone wyłącznie z liter, cyfr i -._~ pozostają bez zmian. Rekordy odpowiedzi każdego wiersza są analizowane do tabeli docelowej (z dołączonymi z przodu kolumnami kluczowymi); przy włączonym Zrzuć surowy JSON otrzymujesz zamiast tego jeden wiersz na żądanie.

Menu Wstaw {{row.column}} wymienia kolumny wybranej tabeli sterującej, więc możesz wstawić token w stylu {{row.customer_id}} do punktu końcowego lub treści żądania — w pole, które edytowano ostatnio — zamiast wpisywać nazwy kolumn ręcznie. Podczas edycji formularz wymienia też użyte tokeny {{row.column}} i podświetla na czerwono te, które nie są kolumną tabeli sterującej, więc literówki są wychwytywane przed uruchomieniem kroku.

Testuj wiersz 1 odczytuje pierwszy wiersz tabeli sterującej (z uwzględnieniem filtra tabeli sterującej), podstawia jego wartości do punktu końcowego, zapytania, nagłówków i treści żądania i wysyła to jedno żądanie — dzięki czemu można potwierdzić, że rozgałęzienie jest poprawnie podłączone, przed uruchomieniem go dla każdego wiersza. Odpowiedź jest pokazywana w tym samym miejscu, tak jak przy Wyślij żądanie testowe, wraz z użytymi wartościami wiersza tabeli sterującej. Preview Row 1 podobnie rozwiązuje wartości {{row.column}} pierwszego wiersza tabeli sterującej i pokazuje rozwiązane żądanie bez jego wysyłania.

Krok Żądanie REST działa jak każdy inny — w ramach pełnego uruchomienia lub samodzielnie (zobacz Uruchamianie jednego kroku w przepływie pracy). W trybie tabeli zapisuje przeanalizowaną (lub surową) odpowiedź w tabeli docelowej; w trybie zmiennych ustawia cztery zmienne, które odczytają późniejsze kroki.