Krok Żądanie REST

Opis

Krok Żądanie REST wywołuje API REST jako jeden krok przepływu pracy. To pojedynczy krok w stylu Postmana obejmujący całą pętlę „zbuduj → wyślij → sprawdź”: wybierz punkt końcowy (wpisany ręcznie lub zaimportowany z kolekcji Postman, specyfikacji OpenAPI/Swagger albo zapisu HAR), ustaw nagłówki, parametry zapytania i treść żądania, wyślij żądanie testowe, aby zobaczyć odpowiedź na żywo, a następnie zapisz krok.

To Ty wybierasz, dokąd trafia odpowiedź. Domyślnie jest analizowana do tabeli. Krok może też zapisać odpowiedź w zmiennych przepływu pracy, aby późniejszy krok mógł rozgałęziać się według kodu stanu lub odczytać wartość z treści.

Jeśli zamkniesz lub przeładujesz przeglądarkę przed zapisem, edytor zachowuje lokalną wersję roboczą w tej przeglądarce. Otwórz ponownie ten sam krok i po wyświetleniu monitu wybierz Przywróć, aby odzyskać niezapisane ustawienia żądania.

Zanim zaczniesz

Zwykle przyda Ci się połączenie rodzaju REST, które przechowuje bazowy adres URL i uwierzytelnianie usługi. Krok może też wywołać w pełni kwalifikowany adres URL bezpośrednio, bez połączenia. Zobacz połączenia REST.

Dodawanie kroku Żądanie REST

Otwórz przepływ pracy i dodaj krok w wybranym miejscu.
Wybierz Żądanie REST (unified) jako typ kroku (w grupie kroków REST). Edytor otwiera się z kartą Żądanie, kartą Odpowiedź i kartą Wybór danych tabeli.

Budowanie żądania

Na karcie Żądanie:

Źródło punktów końcowych

Wybierz, jak podasz punkt końcowy, a PlaidCloud wypełni za Ciebie żądanie:

Ręcznie — wpisz metodę i adres URL samodzielnie.
Z definicji API połączenia — użyj definicji OpenAPI/Swagger zapisanej w wybranym połączeniu, aby nie powtarzać jej w każdym kroku. Zobacz Ponowne użycie definicji API połączenia poniżej.
Kolekcja Postman (plik) / Kolekcja Postman (URL) — import z kolekcji Postman.
OpenAPI / Swagger (URL) / OpenAPI / Swagger (plik) — import ze specyfikacji API.
Archiwum HAR (plik) — import żądania zapisanego z dziennika sieciowego przeglądarki.

W przypadku zaimportowanego źródła wybierz Załaduj katalog, aby wyświetlić dostępne punkty końcowe, a następnie wybierz jeden w polu Punkt końcowy. Krok wypełnia jego metodę, adres URL, nagłówki, parametry zapytania i treść, używając przykładowej lub domyślnej wartości każdego parametru; opcjonalny parametr, który nie ma żadnej z nich, startuje jako wyłączony. Jeśli żądanie zawiera już coś, co wpisano, krok pyta przed zastąpieniem. Naciśnij Ctrl+Z (Cmd+Z na komputerze Mac), gdy nie piszesz w polu, lub wybierz Cofnij zamianę, aby przywrócić poprzednie żądanie.

Duży katalog łatwo zawęzić: wpisz tekst w Filtruj według metody, ścieżki lub nazwy…, aby wyświetlić tylko pasujące punkty końcowe. Katalog pokazuje, ile punktów końcowych zawiera (12 of 340 podczas filtrowania) i kiedy został załadowany, a krok informuje, gdy bardzo duża definicja została obcięta na limicie podglądu.

Wklejanie kolekcji lub specyfikacji zamiast wybierania pliku

Trzy źródła oparte na plikach — kolekcja Postman, OpenAPI/Swagger i archiwum HAR — mają przycisk Wklej… obok selektora plików. Użyj go, gdy masz zawartość pod ręką, ale nie zapisano jej w Document: wklej JSON i wybierz Użyj tego. Katalog ładuje się od razu, więc nie trzeba potem klikać Załaduj katalog.

Wklejona zawartość jest używana zamiast selektora plików i trwa tak długo, jak krok pozostaje otwarty — nie jest zapisywana z krokiem, więc wklej ją ponownie, jeśli otworzysz krok ponownie i chcesz z niej przeładować katalog. Jeśli dla tego samego źródła wybierzesz plik, plik ma pierwszeństwo, a wklejona zawartość jest odrzucana — krok informuje o tym.

Możesz też upuścić plik .json na selektor źródła. Krok sprawdza zawartość względem wybranego źródła i informuje, co jest nie tak, na przykład kolekcję Postman wklejoną tam, gdzie oczekiwana jest specyfikacja OpenAPI, albo plik, który nie jest JSON-em, a każde źródło ma łącze How do I get a …? wyjaśniające, jak wyeksportować kolekcję Postman, specyfikację OpenAPI lub plik HAR.

Ponowne użycie definicji API połączenia

Konektory zbudowane dla konkretnej usługi już znają jej punkty końcowe. Ogólne połączenia REST i MuleSoft nie — mogą wskazywać dowolne API — więc pozwalają dołączyć definicję API do samego połączenia.

Ustaw ją raz w połączeniu (zobacz Ogólne połączenie REST), a następnie w dowolnym kroku używającym tego połączenia:

Wybierz połączenie w polu Połączenie.
Ustaw Źródło punktów końcowych na Z definicji API połączenia.
Wybierz Załaduj katalog i wybierz punkt końcowy.

Każdy krok współdzielący to połączenie oferuje tę samą listę punktów końcowych, a aktualizacja definicji w połączeniu aktualizuje je wszystkie.

Podsumowanie połączenia i środowisko

Pod selektorem Połączenie wiersz podsumowania pokazuje, czego użyje krok: typ uwierzytelniania, hosta i liczbę domyślnych nagłówków, które połączenie wysyła z każdym żądaniem. Wybierz przycisk odświeżania obok selektora po zmianie połączenia, aby przeładować jego uwierzytelnianie, hosta i domyślne nagłówki bez ponownego otwierania kroku. Gdy połączenie definiuje środowiska, selektor Środowisko wybiera, względem którego krok jest uruchamiany.

Połączenie, metoda i punkt końcowy

Połączenie — połączenie REST używane do uwierzytelniania. Pozostaw je nieustawione, aby wywołać w pełni kwalifikowany adres URL bezpośrednio. Użyj skrótu edycji obok selektora, aby wyświetlić lub edytować wybrane połączenie bez opuszczania edytora żądania.
Metoda — GET, POST, PUT, PATCH, DELETE, HEAD lub OPTIONS.
Punkt końcowy — ścieżka (gdy ustawiono połączenie) lub pełny adres URL.

Nagłówki, parametry zapytania i treść żądania

Nagłówki i Parametry zapytania to edytowalne tabele wierszy nazwa/wartość, każdy z przełącznikiem Włączone i opisem. Dodawaj wiersze za pomocą Dodaj i usuwaj je za pomocą Usuń.
Treść żądania zawiera ładunek żądania (JSON, formularz lub dane surowe) w edytorze kodu.

Formatuj JSON dodaje wcięcia w treści, a Waliduj JSON sprawdza ją i zgłasza wiersz oraz kolumnę każdego błędu. Oba odczytują każdą zmienną {{…}} jako wartość, więc Twoje zmienne pozostają dokładnie takie, jak zapisano. Opis zmiennych… wymienia każdą zmienną, której możesz użyć w żądaniu, a Wstaw {{…}} umieszcza zmienną w miejscu kursora.

Podczas edycji krok oznacza problemy pod żądaniem:

Nazwa nagłówka lub parametru zapytania, która występuje dwukrotnie, przez co jedna wartość zostałaby utracona.
Nazwa nagłówka, która wygląda na literówkę, z sugestią Did you mean…, na przykład Authorisation zamiast Authorization.
Sekret, taki jak wartość Authorization lub X-API-Key, wpisany jawnym tekstem. Zachowaj go w zmiennej projektu i napisz {{project_var.NAME}}, aby sekret nie był zapisany w kroku.
Treść JSON bez nagłówka Content-Type: application/json, którą niektóre serwery odrzucają z kodem HTTP 415.
Adres URL z błędnym schematem, podwójnym ukośnikiem w ścieżce, końcowym ukośnikiem lub zbędnymi spacjami.

Podstawianie zmiennych

W dowolnym miejscu punktu końcowego, nagłówków, wartości zapytania lub treści możesz wstrzyknąć zmienną w czasie uruchomienia, ujmując jej nazwę w podwójne nawiasy klamrowe: {{name}}. Możesz też napisać {{var.name}} dla zmiennej uruchomienia przepływu pracy lub {{project_var.name}} dla zmiennej projektu — prefiks jest opcjonalny i oba rozwiązują tę samą nazwę.

Edytor wyróżnia wykryte tokeny {{...}} w tabelach punktu końcowego, nagłówków i zapytania oraz w edytorze treści, dzięki czemu podstawienia łatwo dostrzec przed testem lub zapisem.

Podstawiane są tylko podwójne nawiasy klamrowe, więc pojedyncze { lub } w treści JSON pozostaje dokładnie takie, jak zapisano — możesz swobodnie mieszać zmienne z JSON-em, na przykład {"id": "{{var.order_id}}", "qty": 1}. Nieznana nazwa zmiennej powoduje niepowodzenie kroku, dzięki czemu literówka od razu wychodzi na jaw.

Gdy przepływ pracy jest uruchamiany przez sensor lub webhook, dostępne są także cztery zmienne wyzwalacza: {{trigger_sensor_id}}, {{trigger_sensor_type}}, {{trigger_fired_at}} i {{trigger_payload_json}} (przychodzący ładunek jako ciąg JSON — przeanalizuj go w późniejszym kroku, aby dotrzeć do zagnieżdżonych pól). Przy uruchomieniu ręcznym lub zaplanowanym są one rozwiązywane do pustego ciągu.

Testowanie żądania

Wyślij żądanie testowe wysyła żądanie z bieżącymi ustawieniami i pokazuje odpowiedź na żywo w tym samym miejscu, dzięki czemu możesz potwierdzić działanie wywołania przed zapisem. Naciśnij Ctrl+Enter (Cmd+Enter na komputerze Mac), aby wysłać z dowolnego miejsca formularza. Wiersz stanu pokazuje status HTTP i czas odpowiedzi, a licznik czasu rośnie, gdy żądanie jest w toku. (Wysyła to pojedyncze żądanie; stronicowanie działa tylko podczas wykonywania kroku.)
Testuj stronicowanie podąża za skonfigurowanym stronicowaniem i zgłasza, ile rekordów wraca na kolejnych stronach (do limitu podglądu), dzięki czemu możesz potwierdzić, że tryb stronicowania oraz jego łańcuch parametrów/ścieżek działają poprawnie przed pełnym uruchomieniem. Uruchamiane jest tylko tyle stron, ile trzeba do osiągnięcia limitu.
Kopiuj jako curl kopiuje do schowka równoważne polecenie curl do udostępnienia lub debugowania (z zamaskowanymi sekretami).
Importuj z curl działa odwrotnie: wklej polecenie curl — na przykład „Copy as cURL” z przeglądarki — a jego metoda, adres URL, nagłówki i treść zastępują bieżące żądanie. Uwierzytelnianie podstawowe (-u) staje się nagłówkiem Authorization; nieobsługiwane opcje są zgłaszane, a nie po cichu pomijane. Użyj Cofnij zamianę, aby przywrócić poprzednie wartości.

Odpowiedź otwiera się w przeglądarce z widokami Sformatowany i Zwarty. Ostatnie pięć wyników testów jest przechowywane, gdy krok jest otwarty, i możesz wybrać jeden, aby go ponownie obejrzeć lub uruchomić ponownie. Gdy odpowiedź zawiera listę rekordów, Zasugeruj ustawia Ścieżka elementów na pierwszą znalezioną listę.

Grupa Podgląd żądania pokazuje żądanie dokładnie tak, jak wysłałoby je uruchomienie, z rozwiązanymi zmiennymi i zamaskowanymi sekretami, bez wysyłania czegokolwiek. Wybierz Odśwież podgląd po edycji.

Jeśli zmienisz pola żądania wychodzącego i zapiszesz przed udanym Wyślij żądanie testowe, PlaidCloud pyta Zapisać bez udanego testu?, a Ty wybierasz Zapisz mimo to lub wracasz. W trybie rozgałęziania użyj Testuj wiersz 1, aby przetestować pierwszy wiersz tabeli sterującej przed zapisem.

Kierowanie odpowiedzi

Na karcie Odpowiedź ustaw Miejsce docelowe odpowiedzi:

Tabela (domyślnie)

Odpowiedź jest analizowana do Tabela docelowa, która jest w tym trybie wymagana. Wybierz istniejącą tabelę lub utwórz ją z selektora; widoki nie są oferowane. Grupa Stronicowanie i analiza kontroluje, jak:

Format wiersza — Obiekt (domyślnie), gdy każdy rekord jest obiektem JSON, lub Tablica, gdy każdy rekord jest listą wartości. Tablica nie jest dostępna z Jedno żądanie na wiersz tabeli. Ścieżka elementów określa, gdzie w odpowiedzi znajdują się rekordy.

Tryb stronicowania — Bez stronicowania (domyślnie), Stronicowanie z przesunięciem, Stronicowanie według numeru strony, Stronicowanie według adresu URL następnej strony, Stronicowanie kursorem lub Stronicowanie według nagłówka Link (RFC 5988). Parametry trybu i Ścieżki trybu określają, które parametry i pola odpowiedzi sterują stronicowaniem, i są dostępne tylko po wybraniu trybu stronicowania. Wybranie trybu wypełnia oba wartościami domyślnymi, które możesz edytować.

Tryb	Domyślne parametry trybu	Domyślne ścieżki trybu	Sposób stronicowania
Przesunięcie	`{"offset": "offset", "limit": "limit"}`	`{"has_more": ["has_more"]}`	Wysyła parametry zapytania offset i limit i czyta dalej, dopóki `has_more` w odpowiedzi ma wartość true.
Numer strony	`{"offset": "page"}`	`{"has_more": ["has_more"]}`	Wysyła numer strony w parametrze `page` i nie wysyła limitu.
Adres URL następnej strony	`{}`	`{"next": ["next"]}`	Żąda adresu URL znalezionego w ścieżce `next` każdej odpowiedzi. Względny adres URL jest odczytywany względem strony, z której pochodzi.
Kursor	`{"cursor": "after"}`	`{"has_more": ["has_more"], "cursor": ["next_cursor"]}`	Wysyła kursor z poprzedniej odpowiedzi w parametrze `after`. Dodaj `"send_as": "header"` lub `"send_as": "body_field"` do Parametry trybu, aby wysłać go jako nagłówek żądania lub pole treści. Aby odczytać kursor z nagłówka odpowiedzi, takiego jak nagłówek `x-ms-continuation` wysyłany przez Azure Cosmos DB, wpisz `"token_header": "x-ms-continuation"` w Ścieżki trybu zamiast `has_more` i `cursor`; ostatnią stroną jest ta bez nagłówka.
Nagłówek Link	`{"rel": "next"}`	`{}`	Podąża za relacją nagłówka odpowiedzi `Link` o nazwie podanej w `rel`.

Przesunięcie i Numer strony akceptują więcej kluczy w Parametry trybu: start to pierwsze przesunięcie lub numer strony (domyślnie 0), stop_on_empty zatrzymuje na pierwszej stronie bez rekordów w ścieżce elementów, więc odpowiedź nie potrzebuje pola has_more, a send_limit określa, czy parametr limit jest wysyłany (domyślnie true dla Przesunięcia, false dla Numeru strony).

Zrzuć surowy JSON zamiast analizować wiersze — zapisz surowy ładunek zamiast analizować go do kolumn.
Ponowienia (0 do 100) i Limit czasu (s) (1 do 600) — jak żądanie zachowuje się przy awarii i jak długo może trwać. Uruchomienie czeka do ustawionego limitu czasu; Wyślij żądanie testowe, Testuj wiersz 1 i Testuj stronicowanie czekają najwyżej 300 s. Ponowienia obejmują awarie połączenia, błędy serwera (5xx) i ograniczanie szybkości (HTTP 429) dla metod idempotentnych (GET, HEAD, OPTIONS, DELETE). POST, PUT lub PATCH jest ponawiany tylko po odpowiedzi o ograniczeniu szybkości (HTTP 429), która informuje, że serwer nic z nim nie zrobił, i nigdy po błędzie serwera, więc treść żądania nieidempotentnego nigdy nie jest wysyłana dwa razy, gdy serwer mógł już zadziałać; gdy API zwraca nagłówek Retry-After, krok czeka żądany interwał (maksymalnie 2 minuty) przed ponowieniem.

Karta Wybór danych tabeli mapuje pola odpowiedzi na kolumny tabeli docelowej. Sprawdź źródło → Populate wypełnia mapowanie z odpowiedzi na żywo: wysyła żądanie kroku przez jego połączenie, tak jak zrobiłoby to uruchomienie. Wymaga połączenia i pyta najpierw, gdy metoda jest inna niż GET, HEAD lub OPTIONS. Podsumuj i Unikalne nie są tu oferowane, ponieważ krok zapisuje przeanalizowaną odpowiedź bezpośrednio w tabeli docelowej.

Zmienne przepływu pracy

Ustaw Miejsce docelowe na Zmienne przepływu pracy i podaj Prefiks zmiennej (zwykła nazwa, taka jak my_call). Krok wysyła jedno żądanie i zapisuje cztery zmienne przepływu pracy:

Zmienna	Zawartość
`{prefix}_status`	Kod stanu HTTP (na przykład `200`).
`{prefix}_body`	Treść odpowiedzi jako ciąg (odpowiedzi JSON są przechowywane jako tekst JSON).
`{prefix}_headers`	Nagłówki odpowiedzi jako tekst JSON.
`{prefix}_elapsed_ms`	Czas trwania żądania w milisekundach.

Odwołuj się do nich w dalszych krokach jak do każdej zmiennej przepływu pracy — na przykład {my_call_status}. To element konstrukcyjny wzorców „wyślij jedno żądanie, a następnie rozgałęź według wyniku”.

Wysyłanie jednego żądania na wiersz tabeli

Domyślnie krok wysyła jedno żądanie. Aby wywołać API raz dla każdego wiersza tabeli — na przykład sprawdzić każdy identyfikator klienta w tabeli lub wysłać POST z każdym wierszem jako rekordem — ustaw Wyślij (na karcie Żądanie) na Jedno żądanie na wiersz tabeli. Ujawnia to pola tabeli sterującej:

Tabela sterująca — wybierz tabelę, której wiersze sterują żądaniami. Wybierz ją z tabel przepływu pracy za pomocą selektora lub wpisz nazwę tabeli. Kolumny każdego wiersza są dostępne jako tokeny {{row.column}}.
Filtr tabeli sterującej (opcjonalnie) — klauzula SQL WHERE ograniczająca, które wiersze są używane.
Kolumny kluczowe (opcjonalnie) — rozdzielone przecinkami kolumny tabeli sterującej przenoszone do każdego wiersza wyniku, aby wyniki można było złączyć z tabelą sterującą.
Limit wierszy i Współbieżność — maksymalna liczba przetwarzanych wierszy i liczba jednocześnie uruchomionych żądań.
Maks. liczba żądań/s (opcjonalnie) — ogranicz, jak szybko żądania startują we wszystkich procesach roboczych, aby nagły wzrost nie przekroczył limitu szybkości API (0 = bez limitu). Wartość może być ułamkiem: 0,5 uruchamia jedno żądanie co dwie sekundy. Wartość powyżej 1000 jest uruchamiana jako 1000 z ostrzeżeniem. Jest to niezależne od Współbieżność: współbieżność ogranicza, ile żądań działa naraz, a Maks. liczba żądań/s reguluje, jak często startuje nowe.
Add Idempotency-Key header (opcjonalnie) — dla pojedynczego (bez stronicowania) żądania POST, PUT lub PATCH na wiersz wysyła stabilny nagłówek Idempotency-Key wyprowadzony z każdego wiersza, aby ponowne uruchomienie kroku nie tworzyło podwójnych rekordów w API obsługującym idempotentność (ten sam wiersz zawsze wysyła ten sam klucz, więc API usuwa duplikat). Jest ignorowany, z ostrzeżeniem, dla GET/HEAD/DELETE lub gdy włączony jest tryb stronicowania. Żądanie, które samo ustawia Idempotency-Key, zachowuje go.
Odpowiedź — jak każda odpowiedź staje się wierszami. Przeanalizowane rekordy (domyślnie) zapisuje każdy rekord odpowiedzi jako wiersz. Tekst (jeden wiersz na żądanie) zapisuje jeden wiersz na żądanie z kolumnami DownloadData i DownloadHeaders; nieudane żądanie jest pomijane. Tekst surowy, błędy jako wiersze również zapisuje jeden wiersz na żądanie, ale zachowuje treść dokładnie tak, jak wysłał ją serwer, dodaje kolumnę DownloadStatus i zachowuje błąd HTTP lub transportu jako wiersz z treścią błędu i statusem. Poświadczenia są maskowane w treści, nagłówkach i tekście błędu każdego surowego wiersza, a przekierowanie do innego źródła nie jest wykonywane w żądaniu niosącym poświadczenia. Stronicowanie nie ma zastosowania do trybów tekstowych. W Tekst (jeden wiersz na żądanie) opcja Keep error response (keep_error_response) zapisuje treść odpowiedzi HTTP 400 lub wyższej w wierszu tak jak przy powodzeniu, zamiast kończyć wiersz niepowodzeniem, a Dodaj DownloadStatus, DownloadReason i DownloadUrl do wyniku (response_meta) dodaje kolumny DownloadStatus, DownloadReason i DownloadUrl zawierające status, powód i końcowy adres URL odpowiedzi. Obie są domyślnie wyłączone. Formularz kroku ma opcję Dodaj DownloadStatus, DownloadReason i DownloadUrl do wyniku; keep_error_response ustaw za pomocą asystenta AI lub REST API.
Continue on error — gdy włączone, wiersz, który kończy się niepowodzeniem, jest rejestrowany, a krok kończy się ostrzeżeniem zamiast przerwać przy pierwszym niepowodzeniu. Dziennik uruchomienia wymienia kilka pierwszych nieudanych wierszy (według ich kolumn kluczowych) i błąd, jaki każdy napotkał, abyś wiedział, które wiersze zawiodły i dlaczego.

Używaj tokenów {{row.column}} w dowolnym miejscu punktu końcowego, zapytania, nagłówków lub treści, aby podstawić wartości danego wiersza — na przykład GET /customers/{{row.customer_id}}. Wartość w parametrze zapytania jest kodowana jako URL raz, więc serwer otrzymuje A 1 i a/b tak, jak wpisano. Wcześniejsze wersje kodowały ją dwukrotnie, a serwer otrzymywał A%201 i a%2Fb. Jeśli krok POST, PUT lub PATCH ma włączone Add Idempotency-Key header i wartość wiersza wymagającą kodowania w zapytaniu, jego klucz zmienia się jednorazowo po aktualizacji, ponieważ żądanie się zmieniło. Ponowne uruchomienie obejmujące moment aktualizacji może wysłać jedno powtórzone żądanie dla każdego takiego wiersza. Wartości złożone wyłącznie z liter, cyfr i -._~ pozostają bez zmian. Rekordy odpowiedzi każdego wiersza są analizowane do tabeli docelowej (z dołączonymi z przodu kolumnami kluczowymi); przy włączonym Zrzuć surowy JSON otrzymujesz zamiast tego jeden wiersz na żądanie.

Menu Wstaw {{row.column}} wymienia kolumny wybranej tabeli sterującej, dzięki czemu możesz wstawić token w stylu {{row.customer_id}} do punktu końcowego lub treści — w zależności od tego, które pole edytowano ostatnio — zamiast wpisywać nazwy kolumn ręcznie. Podczas edycji formularz wymienia też użyte tokeny {{row.column}} i oznacza na czerwono te, które nie są kolumną tabeli sterującej, więc literówki wychodzą na jaw przed uruchomieniem kroku.

Testuj wiersz 1 odczytuje pierwszy wiersz tabeli sterującej (uwzględniając filtr tabeli sterującej), podstawia jego wartości do punktu końcowego, zapytania, nagłówków i treści i wysyła to jedno żądanie — dzięki czemu możesz potwierdzić, że rozgałęzianie jest poprawnie podłączone, zanim uruchomisz je dla każdego wiersza. Odpowiedź jest pokazywana w tym samym miejscu jak przy Wyślij żądanie testowe, wraz z użytymi wartościami wiersza tabeli sterującej. Preview Row 1 podobnie rozwiązuje wartości {{row.column}} pierwszego wiersza tabeli sterującej i pokazuje rozwiązane żądanie bez jego wysyłania.

Uruchamianie kroku

Krok Żądanie REST jest uruchamiany jak każdy inny — w ramach pełnego uruchomienia lub osobno (zobacz Uruchamianie jednego kroku w przepływie pracy). W trybie tabeli zapisuje przeanalizowaną (lub surową) odpowiedź w tabeli docelowej; w trybie zmiennych ustawia cztery zmienne, które odczytają późniejsze kroki.

Następne kroki

Dokumentacja referencyjna kroku Żądanie REST — zwięzła lista pól
Zarządzanie zmiennymi przepływu pracy — odczytywanie i ustawianie zmiennych między krokami
Połączenia REST — konfigurowanie uwierzytelnianych połączeń API